Monthly Archives: November 2013

Panahon na ang sasagot


z

“Saan ba nagsimula ang lahat?”, marahil ito ay isa sa mga katanungang minsan ay sumagi sa ating isipan. Sa ilang pagkakataon, alam natin sa ating sarili ang mga dahilan ngunit may ilang bagay sa ating buhay na sadyang kay hirap sagutin kung paano nga ba talaga ito nagsimula. Sa kabila ng katutuhanang ito, pilit nating ipinagpapatuloy ang buhay at nagbabakasakaling sa mga daang ating tatahakin ay matagpuan natin ang mga kasagutang ating hinahanap. Habang hindi kasi natin nasasagot ang tanong na nabanggit kanina ay hindi talaga natin lubusang mauunawaan ang lahat. Minsan nga may isang nagtanong sa Ask.fm kung ano ba daw ang real status nina Ryzza Mae at Bimby? Nakakatawa lang di ba? Anyway, ang ibig ko lang talagang sabihin ay mas magiging malalim ang ating kaalaman sa isang bagay kung lubusan natin itong nauunawaan. Ngunit ang ilan sa atin, hinahayaan na lang maging ‘kampante’ kung ano lang ang hinahawakang akala tungkol sa isang bagay; hindi na sumusubok na mas mapalawak pa ito. Hindi ko rin naman sila masisisi dahil wala ako sa lugar nila at hindi ko rin alam ang tunay na kwento nila. Ang sa akin lang, bawat isa sa atin ay may karapatan at kayang-kaya natin ito kung susubok tayo; kung sisimulan natin. Hindi man natin hawak ang ating oras ngunit hawak natin kung paano natin ito gagamitin. Tandaan lang natin palagi na sa bawat pagkakamali natin, may bago tayong natututunan; sa bawat pagkatalo natin, mas lalo tayong nagiging matatag; at sa bawat pakikibaka natin, mas nakikita natin ang tunay na takbo ng labanan.
Sa huli, umaasa akong kasing sulit ng buy 1 take 1 na burger ang magiging wakas ng ating mga kwento. Kung paano tayo nagsimula, sana’y ganun din tayo magwakas.

Advertisements

Ako si Jose Rizal


(source: joserizal.info)

(source: joserizal.info)

Sa mura kong isipan ay namulat na ako sa kung ano ang hindi makatarungan. Minsan nga tanong ko kay Nanang, “Bakit ang mga bata hindi maaaring sumali sa usapan ng mga matatanda ngunit ang mga matatanda maaaring sumali sa usapan naming mga bata? Hindi po ata makatarungan yun Nanang?” Samantala, itinuturing kong sa Ateneo nagsimula ang mga maliligayang araw ko at ang impluwensiya ng kapatid kong si Paciano na lubos na naging malapit sa Gomburza ay ang naging dahilan upang mas umusbong ang pagmamahal ko sa bayan. Ang sabi ng Tatang sa akin noon, “Hindi lahat ng bagay ay natututunan sa loob ng bahay“; kung kaya’t sa panahong nag-udyok ang Kuya Paciano na kailangan kong mag-aral sa ibang bansa ay di ko nagawang tumanggi kahit mahirap dahil ang iniisip ko ay ang hangaring magkaroon ng sapat na edukasyon at kaalaman upang balang araw ay makatulong sa aking mga kababayan. Doon sa malayong lugar na iyun, tiniis kong mawalay sa aking pamilya at sa aking mahal sa buhay na si Leonor. Sa mga panahon ding yun ay mas malawak at mas malaya kong nakita ang tunay na kalagayan ng aking bayan; ng aking mga kababayan. Sa tulong ng naisulat kong nobela at mga nailathalang artikulo ng mga kasamahan ko sa La Solidaridad, mas namulat namin ang mga kasamahan sa Pilipinas sa lahat ng hirap at kawalang hiyaang sinapit ng kapwa mga kababayan mula sa mga walang pusong namamahala ng bansa. Ang nais ko lang naman at ng kapwa ko Pilipino ay ang magkaroon ng pagkakataon ang bawat isa na makapag-aral, mamuhay ng maayos, at may pantay na karapatan. Masama ba ang layuning ito?

z_withDelPilar

Dahil ang tunay na labanan ay wala sa ibang bayan, muli akong nagbalik sa Pilipinas at si Simon ang naging katumbas ng aking mapangahas at palabang damdaming nagtaguyod ng La Liga Filipina; isang samahang naging hanggang pangarap na lamang dahil kakarating ko pa lamang sa Pilipinas noon ay agad na akong ipinadakip at pinatapon sa Dapitan — isang islang ang kasama ko ay mga kabundukan at napakalawak na karagatan. Ngunit sa kabila ng nangyari, nagpapasalamat na rin ako dahil kung hindi dahil dito ay hindi ko makikilala si Josephine, ang asawa ko.

(source: commons.wikimedia.org)

(source: commons.wikimedia.org)

Matapos ang apat na taon, hindi pa sila nakuntento sa sinapit ko; ako’y pangunahing iniuugnay sa isang malakihang pag-aalsa ng ilang Pilipinong hindi makapaghintay ng tamang panahon upang labanan ang kasalukuyang kalagayan ng bayan; ang pag-aalsa na nagdulot lamang ng napakaraming buhay na nasayang. Dahil sa laki ng impluwensiya ng mga prayle maging sa desisyon ng pamahalaan, ako’y hinatulan ng kamatayan sa Bagumbayan kaugnay pa rin sa isyung inilaban ko at ni Taviel. Sa harap ng mga kababayan kong kailanman ay hindi ko tinalikuran, mga bala ng baril ang huling hinarap ng aking puso, isip, at katawan.

z

Ako si Jose Rizal; si Pepe; at ito ang kwento ng aking pangarap na umaasang bukas makalawa ay darating ang lampara para sa aking mga kababayan; ang lampara na siyang tutulong upang maging mas malinaw ang daanan sa pagkamit ng tagumpay na buong buhay kong ipinaglaban.
Mabuhay ang mga Pilipino!

zsig
December 30, 1896


Flower at Stik-O


Paalala: Huwag gamitin ang kababawan ng isip sa pagbabasa ng post na ito na maaaring tatalakay ng isang sensitibong paksa na hindi angkop para sa mga batang mambabasa.

z

Jose Rizal (by GMA Films starring Cesar Montano) — ito ang pamagat ng pelikulang ipinapanood sa klaseng iyun ng first year students kahapon. Sa isang eksena sa pelikula, tinawag si Rizal bilang “Pepe” at agad na green minded tawanan ang bumalot sa silid na iyun mula sa mga batang nanonood. May mali ba sa salitang “Pepe” mga ka-blog? Alam nating lahat na wala ngunit kahit tayo (sa tanda MONG iyan? LOL) ay tiyak ganoon din ang ilan sa ating magiging tugon. Ang katotohanang ito ay dahil binibigyan natin ng malisya ang salitang ito. Nabibigyan natin ito ng malisya dahil lumaki kasi tayo na ang turo sa atin ng ating mga magulang at ilang nakakatanda ay bastos ang mga salitang gaya ng p*p*, t*t*, atbp. na kung tutuusin ay yun naman daw talaga ang tawag sa mga parteng iyun ng ating katawan. Kapag tinanong natin ang ating mga magulang noon kung ano ang tawag sa mga parteng iyun ng ating katawan, ang tanging sagot nila sa atin ay “flower” at “stik-o” at kasama ang paalalang “anak, huwag kang magsasabi ng salitang ganyan dahil bastos yan”. Para sa isang Philosopy teacher na na-meet ko, wala naman daw sigurong masama kung ituturo ng mga magulang sa mga bata kung ano talaga ang tunay na tawag sa mga parteng iyun ng ating katawan kapag sila ay nagtanong dahil ang paggamit ng isa pang salita bilang panghalili sa tawag ng mga parteng iyun ay nagdudulot lang ng kalituhan sa mga bata. Para sa kanya, kapag alam na ng mga bata ang tamang tawag sa mga parteng iyun ay malaki daw posibilidad na hindi na nila ito muling itatanong pa (at maiwasan na mabigyang malisya ang mga salitang ito mula sa pagpapaalala na bastos ang mga iyun?). Isa pang punto niya, hindi naman daw ito gagamitin ng mga bata sa usual nilang usapan sa araw-araw kaya daw ok lang na sagutin sila sa tamang tawag. Pero ang suggestion niya, mas mainam daw na ang ituro na tawag ay ang Ingles na katawagan sa mga parteng iyun na nabanggit kanina. Bilang pangwakas, sa kultura nating masyadong konserbatibo, ilang percent kaya sa atin ang papanig sa paniniwalang ito ni Sir Philo. teacher? :b #RelateNShare


Tips in applying for passport


z

Para sa mga kukuha ng passport sa unang pagkakataon na hindi magpapa-process sa isang agency, narito ang ilang tips ko para sa inyo:
1. Visit Department of Foreign Affairs’ website para sa mga detalye gaya ng application form, appointment schedule, atbp.
2. Ihanda ang mga kailangang requirements gaya ng updated nso authenticated birth certificate pati yung sa local birth certificate at 2 valid ID.
3. I-check ang mga informations gaya ng spelling ng pangalan, birthdate, atbp. sa mga nabanggit na requirements above upang hindi ka ma-deny pagpunta sa DFA.
4. Kung wala ng problema pa, maghanda ng Php950 para sa passport fee.
5. Pagpunta sa DFA, dapat may photocopy ka na ng iyong mga requirements kanina at ang damit na suot ay dapat may colar gaya ng polo shirt na kahit anong kulay naman.
6. Sundin lang ang mga apat na steps ata nila(DFA) sa pagprocess — tatawagin ka una para sa verification, next tatawagin ka na para sa pagpapapicture at pag-fill up ng isang form ng mga details, tapos next ang pagbabayad sa cashier.
7. Huwag ng magsuot ng hikaw para sa mga babae dahil pinapatanggal naman ito kapag magpapapicture ka na dun na hindi dapat nakatawa o hindi dapat kita ang iyong mga ngiping magaganda.
8. Kung ikukuha mo rin ng passport ang iyong anak dapat kukuha ka pa ng isang affidavit na hindi ko na tanda (napansin ko lang kasi sa iba).
9. Itanong sa mga in-charge kung kailan babalikan muli ang tapos ng passport mo sa DFA.
O siya, sana makatulong mga tips ko.